Z uroków naszego ogrodu na ogół korzystamy podwójnie – cieszymy się kwitnieniem roślin wiosną lub latem, a jesienią podziwiamy je w zmienionej szacie.

Większość bylin, drzew i krzewów produkowana jest w pojemnikach, więc można je kupić i posadzić kwitnące nawet teraz, dzięki czemu jesień w waszym ogrodzie będzie jeszcze piękniejsza. Z roślin jednorocznych polecamy różnobarwne cynie.

Cynia wytworna zachwyca bogactwem barw i odcieni kwiatów. Odmiany karłowe można uprawiać na balkonie, a wysokie są doskonałe do wazonu. Dorastają do 30–60 cm.

W wazonie kwiaty cynii zachowują świeżość do dwóch tygodni. Kwitnienie roślin rabatowych trwa od połowy czerwca do późnej jesieni. Nawet jeśli ktoś zapomniał posiać je wiosną, może się teraz zaopatrzyć w kwitnącą rozsadę.

Cynie lubią żyzną, pulchną, wilgotną glebę oraz miejsca słoneczne, osłonięte od silnych wiatrów.

Czerwone

Miechunka należy do roślin wieloletnich. Rozmnaża się łatwo przez podział kłączy w maju. Lubi glebę zasobną w składniki pokarmowe, zawsze lekko wilgotną. Najlepiej sadzić ją w miejscach półcienistych lub słonecznych.

Może zdobić zarówno rabatę bylinową lub jako wypełnienie, krzewiastą. Uwaga! Barwne osłonki jej kwiatów  są trujące! To ceniony materiał do suchych bukietów. Aby zachowały barwę, trzeba je suszyć w miejscu zacienionym.

Rozchodnik okazały kwitnie jesienią na purpurowo. To bylina dorastająca do 40 cm wysokości i średnicy. Lubi słońce, nie ma dużych wymagań co do gleby. Jest dość odporna na suszę.

Na czerwono przebarwiają się liście winobluszczu pięciolistkowego. Pnącze dorasta do 10–15 m, ale dobrze znosi cięcie. Może rosnąć w każdym miejscu, chociaż ładniej wybarwia się na słońcu.

Czerwone robią się jesienią także liście: świdośliwy, głogu, trzmieliny europejskiej, buka, azalii i dębu.

Żółte

Nawłoć ogrodowa należy do najbardziej ekspansywnych i długowiecznych bylin, trzeba więc uważać, żeby nie rozrosła się nadmiernie. W zależności od odmiany wyrasta do 40–150 cm.

Rozmnaża się sama z nasion oraz przez podziemne rozłogi. Nawłoć udaje się na każdej glebie, jeśli stanowisko jest silnie nasłonecznione. Dobrze znosi suszę. Odmiany wysokie nadają się na żywopłoty osłonowe.

Dzielżan, znany też jako helenium, to nieco zapomniana bylina o licznych, żółtych lub pomarańczoworudych kwiatach. Wyrasta do 1–1,5 m, tworząc duże kępy. Dobrze rośnie w słońcu lub półcieniu, w okresach suszy wymaga podlewania. Kwitnie od sierpnia do października.

Rudbekie bylinowe także mają żółte kwiaty, pojedyncze (rudbekia lśniąca) lub pełne (rudbekia naga). Tworzą silnie rozrastające się kępy o wysokości do 2,5 m. Najlepiej wyglądają sadzone przy murach i płotach. Kwitną od lipca do przymrozków.

Najładniejsze złocistożółte liście mają jesienią: brzozy, klon tatarski, morwy i leszczyny.

Różowo-fioletowe

Zimowit jesienny należy do nielicznych roślin cebulowych kwitnących jesienią. Sadzimy go w sierpniu. Rozmnaża się przez oddzielanie bocznych bulw wyrastających u podstawy bulwy matecznej.

Nie należy zimowitów corocznie wykopywać i przesadzać, bo najładniej wyglądają w grupach. Wystarczy raz na kilka lat. Najlepiej czują się w miejscach półcienistych, dość wilgotnych wiosną, za to raczej suchych latem i jesienią. Ziemia powinna być pulchna, ale żyzna. Uwaga! Wszystkie części zimowita są trujące!

Astry bylinowe od dawna goszczą w naszych ogrodach. Znamy je lepiej jako marcinki. Są roślinami wieloletnimi, nie mają specjalnych wymagań co do gleby i stanowiska. Lubią słońce lub lekki półcień. W czasie suszy trzeba je obficie podlewać.

Aster krzaczasty zawdzięcza swą nazwę podziemnym rozłogom, dzięki którym szybko się rozrasta. Jego pędy osiągają do 55 cm wysokości. Kwitnie od sierpnia do pażdziernika. Kwiaty mogą być różowe, lila, niebieskie oraz białe. Może być sadzony w ogrodach skalnych lub na rabatach bylinowych, koniecznie w pełnym słońcu, ponieważ w półcieniu łatwo opanowują go grzyby chorobotwórcze.

Astry nowobelgijskie i nowoangielskie osiągają wysokość 150–200 cm. Ich kwitnienie rozpoczyna się w sierpniu i trwa do mrozów. Ich kwiatostany, w zależności od odmiany, mogą być pojedyncze, półpełne lub pełne, drobne lub duże (2,5–5 cm), białe lub w różnych odcieniach różu i fioletu.

Kwiaty astrów nowoangielskich zebrane są na szczytach pędów. Podczas niepogody i po ścięciu – zamykają się. Kwiaty astrów nowobelgijskich są mniejsze (2,5–3 cm), zebrane w gęste, długie wiechy. Gatunek ten uważany jest za bardziej podatny na choroby.

Zarówno astry nowoangielskie, jak i nowobelgijskie najlepiej wyglądają jako tło rabaty bylinowej, podsadzone niższymi roślinami, które zasłaniają naturalnie zasychające dolne części ich pędów. Dobrym towarzystwem dla marcinków są trawy ozdobne, niskie krzewy (irga pozioma, trzmielina Fortune’a, płożące jałowce), dzielżany, nawłocie i wrzosy.

Różowawy odcień jesiennych liści mają: klon ginnala, grujecznik japoński oraz trzmielina brodawkowata.

 

Autor: Magdalena Piotrowska